Toen de basisschool nog lagere school heette, wandelde ik er elke doordeweekse dag naartoe. De kortste weg was via de Frans Knaapenstraat. Omdat de wereld destijds nog voornamelijk grijs oogde, probeerde ik er wat kleur aan te geven door andere routes te kiezen. Langs de Mierloseweg, met een boog via de Dwarsstraat, of over het veldje van de Bolsiusstraat. Veel later kwam ik er pas achter hoe slim dat was. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt namelijk dat er in de hersenen soepeltjes nieuwe verbindingen ontstaan als je bij vaste routines voor alternatieven kiest. Bij het domweg vasthouden aan elke dag hetzelfde, doezelt de hersenpan in slaap.

Nu de wereld kleurrijker oogt, blijft de neiging tot vastklampen aan het veilige en het vertrouwde bestaan. Dat houdt het leven weliswaar overzichtelijk, maar in de hersenen levert het nauwelijks creatief vuurwerk op. Ik moest weer eens denken aan het bovengenoemde onderzoek bij het gefröbel van onze regering met de koopkrachtplaatjes. Een typisch voorbeeld van hardnekkig net doen of de arbeidsmarkt nooit veranderd is sinds ik mijn wandelingen naar de lagere school maakte. De tijd waarin flexcontracten, zzp’ers, bbl of getrouwde vrouwen op de werkvloer nog niet bestonden.

We doen graag lacherig over samenlevingen waar een hechte club van traditioneel vastgeroeste oude mannen de dienst uitmaakt. Dat lachen vergaat bij het aanschouwen van de binnenlandse ‘actualiteiten’. Er zijn voorbeelden te over van kortzichtigheid als gevolg van het samenklitten van gelijkgestemden. Bankiers in het hoge segment die zich vooral spiegelen aan andere bankiers in het hoge segment. Politici in hun geheel eigen eco-cultuur. Idealisten met hun interne debat over goed en kwaad. De illusie van hun wereldbeeld wordt onwrikbaar en dat levert doorgaans weinig fraais op.

Wie de thermometer tussen de oksels van de tijdgeest nauwkeuriger in de gaten houdt, ziet dat het kwik roept om het aanleggen van nieuwe verbindingen in de hersenen. Werkgevers hebben de grootste moeite om vakbekwaam personeel aan te trekken en vervolgens te behouden. Toch, zo hoor ik van deskundigen, zijn er veel ondernemers en organisaties die moeite hebben met het putten uit andere bronnen dan de vertrouwde. Terwijl er mooie succesverhalen verteld worden door werkgevers die op hun zoektocht naar medewerkers anders durven te denken en ruimer durven te kijken.

Er is een potentieel aan mannen en vrouwen die afgehaakt zijn in de ene branche, maar door hun hobby’s, interesses of ervaring in het vrijwilligerswerk heel geschikt kunnen zijn voor een compleet andere branche. En er is een potentieel aan nieuwe Nederlanders die in hun geboorteland uitstekend zijn opgeleid en daar een reputatie hadden als vakmens. Past zo iemand wel in het team? Daar zijn ongetwijfeld enige aanpassingen voor nodig. Zowel bij de organisatie als bij de kandidaat. Maar zonder aanpassingen blijft navelstaren over. Bijkomend voordeel: aanpassingen zorgen met een beetje geluk voor creatief vuurwerk.

Pluisje

- Advertentie -