Wat doen u en ik als bij thuiskomst bij opening van de papieren zak blijkt dat de groenteman twee rotte tomaten tussen de gave exemplaren heeft verstopt? Simpel. We gaan onmiddellijk terug naar de neringdoende, leggen het bewijs van zijn zwendel dreigend op de toonbank en eisen fatsoenlijke waar voor ons geld. We voegen hem toe: “Als je dit nog een keer flikt, vriend, dan kun je je toko wel sluiten.” Die tweede kans krijgt hij overigens niet, want een volgende keer kopen we onze tomaten elders.

Hoe anders gaan we om met situaties waarin we voor aanzienlijk meer dan voor een paar euromunten in het pak genaaid worden? Dan zijn we Calimero. De wereld is dan een immens labyrint of een legpuzzel van ruim tienduizend stukjes. Met lede ogen aanschouwen we het gehavende landschap waarin de handige elite de fruitbomen leegrooft, de dieren opvreet en er met de bodemschatten vandoor gaat. En ondertussen van ons verlangt dat wij de rekening betalen voor het behoud van het landschap.

Keurig, hooguit een beetje morrend, voldoen we aan onze verplichtingen, want tja, we hebben ons volledig afhankelijk gemaakt van hullie die onze energievoorziening, ons vervoer, onze financiën, onze verzekerbare onzekerheden, onze gezondheidszorg, onze communicatie, onze veiligheid, ons voedsel, onze woningen en onze pensioenen voor ons regelen. En zeg nou zelf. Wat weten wij helemaal van emissierechten, manipulatiesoftware, medicijnpatenten, vervoersconcessies, privacyschending, verzorgingsquota, het internationale lobbycircuit, oliebelangen of assurantietargets? We lezen of horen wat over fraudeurs, laaielichters, volksverlakkers, graaiers of zelfverrijkers en gaan over tot de orde van de dag.

We twitteren er iets gevats over, mopperen wat met elkaar, tekenen desnoods een petitie voor een referendum waar we evenmin iets van snappen en concluderen dat er nog veel beroerdere landschappen op aarde zijn. Wat trouwens helemaal waar is. De rotte tomaten die in vroeger tijden prima dienstdeden om gauwdieven op het marktplein mee te bekogelen toen de wereld nog een stuk overzichtelijker was, hebben we ingeleverd bij de groenteman.

Het cabaretgezelschap Don Quishocking maakte er ooit een treffend lied over.

Zingen we nog even mee met hun refrein?
Omdat we zellef van die zakkenwassers
zijn
Omdat we zellef van die zakkenwassers
zijn
Ja we weten het zo goed
Maar niemand die iets doet
Omdat we zellef van die zakkenwassers
zijn

Pluisje

- Advertentie -